Hakuna Matata

Een heel andere situatie hier ´thuis´. Jin Hua (oftewel Cecilia) is vrijdag terug naar China vertrokken, en Andreas, nog maar is nen Duitser, heeft haar plaats ingenomen. Veel kan ik nog niet zeggen over ´de nieuwe´ omdat hij enkel nog maar in zijn kamer gezeten heeft en het hier denkik niet echt leuk vindt. Studeren interesseert hem niet echt. Hij kwam naar hier om het land te bezoeken, maar hij heeft geen korte broek mee en ook geen rijbewijs, good luck to him.Er zijn ook twee nieuwe Belgische meisjes aangekomen, maar ook die twee heb ik nog niet veel gezien. Zij hebben nu vakantie en maken van de gelegenheid gebruik om Cape Town te gaan bezoeken, iets wat bij ons in de paasvakantie op het programma staat.  We hebben Bloemfontein weer wat beter leren kennen door nog meer musea te bezoeken. Ook voor mijn stage is dit vrij belangrijk. Ik moet te weten komen wat de stad allemaal te bieden heeft. Met die reden heeft mijn promotor mij ook in contact gebracht met het hoofd van de opleiding ´toerisme´ aan de CUT. Deze week wordt waarschijnlijk een drukke week wat betreft werken voor mijn stage, maar ik mocht tot nu toe nog niet echt klagen, dus let´s go for it. Ondertussen ga ik met Marc, onze gebuur, twee keer in de week squashen om de conditie een beetje op peil te houden. Ik heb gehoord (en ook een beetje gezien ) van mensen die hier eerder verbleven, dat ze na drie maanden toch wel wat kilokes bijgekomen waren omwille van het vlees, de alcohol en de luie levensstijl, hier laat ik mij niet aan vangen… Ons weekend zat weer goed gevuld. Vrijdagavond was het weer rugby (de laatste wedstrijd die ik kan bijwonen jammer genoeg). De Cheetahs verloren de wedstrijd in de allerlaatste seconde, maar ik ben fan: zowel van de sfeer, de sport als van de locale ploeg hier. Zaterdag was het weer tijd om the wildlife van het warmste continent te gaan ontdekken. Soetdoring Park lijkt een beetje op Willem Pretorius, alleen is het kleiner en zouden er hier leeuwen, cheetahs en zebras leven, en het lag maar 20km van Bloemfontein. We vertrokken na een heel korte nacht (omwille van een kleine omweg via Mystics van het stadion naar huis na de rugby) om 7uur ´s ochtends richting het park. Het begon goed als ik meteen een groep apen spotte op zo´n 15 meter. Nog geen kwartier later hadden we al zebra’s beet. Wat een schone beesten, en om ze in groep te zien, echt knap. Maar het hoogtepunt moest nog komen, the king of the jungle (hier wel in iets drogere omgeving). Deze katachtigen zaten afgezonderd van de andere beesten, maar het concept bleef hetzelfde…rij met je auto door het park, betreden doe je op eigen risico. Na vijf minuten rijden en zoeken onder bomen en plaatsen met schaduw (het was echt belachelijk warm) stopte plots de auto. Net naast de weg lagen drie leeuwinnen en een leeuw rustig te soezen. Op nog geen meter van onze auto, ff schrikken toch. Gelukkig waren zij dit al gewend en konden we rustig foto´s maken. Het volgende doel was de cheetahs, het symbool van de Vrystaat. Een groep van vijf lag in een ander gedeelte van het park en ook die beesten hebben we gevonden, al lagen zij iets verder en was het moeilijker om foto´s te pakken. Nog steeds moe, maar heel voldaan keerden we terug naar huis. ´s Avonds hadden we natuurlijk geen zin meer om te koken en besloten we dus om op restaurant te gaan. We wisten dankzij Derek, de man van het nationale museum, een goed restaurant te vinden. De Porsches en BMW´s voor de deur verraadde de prijsklasse van het restaurant…dachten we. Superlekker eten voor, naar onze normen, redelijk weinig geld. Voor een voorgerecht, hoofdgerecht en wijn was het nog geen 20 euro. Niet iets voor elke week natuurlijk, maar mij gaan ze daar terugzien.  Ondertussen moet onze was en onze plas ook gedaan worden en hebben zondag dan maar eens gekuist. Donderdag hadden we te kampen met een klein maden-probleemke in de keuken, maar dat is ondertussen al opgelost. Ook het eten maken en kleren wassen lukt al aardig. Ik pluk nu de vruchten van de korte kooklessen voor mijn vertrek.

al het beeldmateriaal uiteraard op http://www.flickr.com/photos/tominza

Wie braai, ek of jy?

De dagen vliegen echt. We zijn nu al twee weken ver en heb al het gevoel dat we bijna moeten terugkeren naar België. Gelukkig is dat maar een gedacht.Dit weekend stond in het teken van het sociale (nacht)leven in de stad waar ik verblijf. Vrijdag waren onze buren uitgenodigd op een braai bij mensen die ze hadden leren kennen het eerste weekend dat ze hier verbleven. Hun huis lag buiten het centrum, in de iets rijkere buurt van Bloemfontein. Gepakt met vlees en bier (zo werken de barbecues hier nu eenmaal) kwamen we binnen in een studentenhuis dat eerder iets weg had van een crib van een of andere hollwoodster. Een zwembad is hier niet abnormaal, maar een zwembad in een studentenhuis is toch redelijk decadent vond ik. Hier woonden elf studenten samen, maar zeker het dubbel aantal mensen was aanwezig voor een gezellig feestje. Uiteraard is iedereen net zo nieuwsgierig als ons als het over andere culturen leren kennen gaat. De eerste dingen dat ze je vragen is wat je van Zuid-Afrika vindt. Dit beantwoord ik meestal met ne vrij algemene ´mooi land´ of ´warmer dan België´ waarna het rap overgaat naar ´and how is it overseas´ zo dat er toch altijd wel een gesprek ontstaat. Een paar mensen die daar waren, dachten er zelfs aan om in Leuven te gaan studeren binnen een paar jaar, wat we ze natuurlijk hebben aangeraden. Stilaan begon iedereen in te pakken om naar de volgende plek van vertier te vertrekken. ´Die Mystic boer´, een keet die je ook bij ons zou kunnen vinden. Feestmuziek, drank,… het enige verschil is dat er bij ons nog meer zwart volk rondloopt dan hier. De zwarte bevolking heeft hier zijn eigen uitgaansleven, maar ik denk niet dat we dat ooit gaan zien. Een onderhoudend feestje werd het, zonder veel meer… De volgende dag hadden we afgesproken met Cecilia om naar de ´boeremarkt´ te gaan. Haar Chinese vriendin reed met ons naar een plek iets buiten Bloem. Veel was er niet te zien. Enorm veel rommel voor heel weinig geld. Uiteraard ook de typische Zuid-Afrikaanse spullen maar niets gekocht. ´s middags waren we uitgenodigd op de pic nic van Bianca. Zij vertrekt volgende week naar Amerika om daar the American Dream te gaan nastreven. Haar plannen zijn groots. Maar ik vermoed dat ze rap terug in haar geboorteland zal staan. De pic nic viel jammer genoeg in het water door een hevig onweer dat losbarste boven de stad. Gelukkig was het van korte duur en konden we droog naar de rugbymatch ’s avonds waar we tickets voor hadden gekocht.  De Bloemfontein Cheetahs speelden tegen de Leeus in het mooie, maar nog niet helemaal afgewerkte Vodacompark. Ik had meer toeschouwers verwacht, maar de 10.000 (blanke) die er waren, beleefden de match heel intens. Iedereen heeft een truitje van zijn favoriete ploeg aan en als er gescoord wordt gaan alle vlaggen de lucht in. Na 30 seconden stond de thuisploeg al op 5-0 dankzij een mooi uitgespeelde kans. De sfeer zat er goed in. Rugby betekent hier billtong (gedroogd vlees als snack) en bier, veel bier… De wedstrijd ging gelijk op, maar op het einde trokken de Lions jammer genoeg toch aan het langste eind (22-
23). De Cheetahs zijn de regerend kampioen in Zuid-Afrika. Nu was de match niet voor het nationaal kampioenschap, maar voor de Super 14. Dit zijn de veertien beste ploegen uit Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland. Zeker de moeite om te volgen. Het afscheidsfeestje van Bianca ging ’s avonds verder in Barba’s. Een ander danscafé waar de jeugd zich volledig geeft in het weekend. Hier verkopen ze ook Stella, dus wordt dit hoogstwaarschijnlijk mijn nieuwe thuis in het weekend. De vrouwen hier zijn zonder meer de grootste tuttemiekes die ik ooit gezien heb, met hakken van minstens tien centimeter en een laag make-up van ongeveer dezelfde dikte. De gasten vinden dit geweldig, ikzelf ben nog niet zeker… De volgende dag waren we andermaal uitgenodigd op een braai. Deze keer bij een collega van Stien. Zondagmiddag is het de gewoonte om de familie ook uit te nodigen en lekker te eten. Hier zaten we dan tussen tien nieuwe Zuid-Afrikaanse mensen die ons bestookten met vragen over Europa en België. Vooral de jongste dochter was geïnteresseerd in onze gewoontes. Alleen had ze niet zo goed opgelet tijdens de lessen aardrijkskunde. Ze wist het verschil tussen België en Berlijn niet helemaal en dacht dat Europa een land was….Gelukkig gaat ze ons informatie bezorgen over wat we zeker moeten doen in Zuid-Afrika, want dat land kent ze dan weer wel. We kregen meelpap voorgeschoteld met een speciaal sauske. Een traditioneel gerecht wat zeker te pruimen viel. Het was de beste maaltijd die ik in dagen gegeten had.Om u een idee te geven over de braai in Zuid-Afrika: YouTube: Braai Etiquette (met dank aan Wim) Zoals reeds gezegd. Dit weekend ging volledig naar amusement, niet naar werken of school. Deze week zal dat wel moeten gebeuren.  Foto’s op: http://www.flickr.com/photos/tominza/ 

Different people, different needs…

Een andere cultuur leren kennen is altijd interessant. En zoals elke cultuur heeft ook de Zuid-Afrikaanse zijn speciale kantjes. De instelling ‘doe niet vandaag wat morgen ook nog kan’ zit er hier echt ingebakken. Nog steeds geen idee wat mijn stage zal inhouden aan de CUT, maar ik was gewaarschuwd dat dat kon gebeuren dus ik maak mij nog geen zorgen. Met het project van het nationale museum (Batho-Projekt) zijn ze wel bezig. Vandaag een interessante rondleiding gekregen in het museum. Het gaat zowel over de Afrikaanse geschiedenis van het land, de stad Bloemfontein als de evolutie van de mens en aarde. Onze promotor daar is ook heel nieuwsgierig naar onze Belgische gebruiken en wilt dolgraag zijn cultuur met ons delen. Het vermelden waard is dat we vandaag (na één week) een eerste keer de hand geschud hebben met een zwarte inwoner van Bloem. Dit lijkt misschien niets, maar 90% van de bevolking hier is zwart en toch komen we alleen maar in contact met blanken. We hebben kennis gemaakt met onze klasgroep. We hebben maar twee lessen per week, en die van ‘intercultural studies’ hebben we drie uur. De studenten moesten een presentatie doen over een streek in Afrika waar ze iets mee gemeen hadden. En vandaag was dat Basotho, dit ligt ergens ten noorden van Lesotho (het kleine landje binnen Zuid-Afrika dichtbij de Free State). Ze hadden ook dingen mee die ze daar klaarmaakten, zoals kippenlever en andere ingewanden (heb ik ook niet geproefd, er zijn grenzen aan nieuwe culturen leren kennen). Een ander merkwaardig iets was dat bij een huwelijk de vader van de bruidegom de bruid moet ‘testen’ op haar maagdelijkheid. Als dat allemaal achter de rug was, kreeg de familie van bruid toch 26 koeien, en daar waren ze heel blij mee. Gelukkig waren dit oude gebruiken en zijn er nog maar enkele stammen die deze gebruiken toepassen. Ook wij moeten aan de beurt komen en mogen kort vertellen over België en onze westerse cultuur. Het was wel een toffe (voornl. zwarte) bende. 13 februari

Mijn geduld werd beloond, eindelijk kan ik beginnen met mijn stageopdracht voor de CUT. ‘Ontwikkel ’n openbare skakelplan waarin Bloemfontein as ’n vakansiebestemming oor die 2010 sokkerwêreldbeker bemark word in Belgieë’ maw is het aan mij om de  mensen die in België van plan zijn om naar Zuid-Afrika te komen voor het WK voetbal in 2010, te laten zien dat Bloemfontein een perfecte stad is om het land en de Vrijstaat te leren kennen. Bloemfontein is zowat dé museumstad in Zuid-Afrika en speelt duidelijk de kaart van cultuur. In combinatie met een aantal voorrondewedstrijden in het prachtige Free State Stadium (50.000 toeschouwers) is dit inderdaad de moeite waard.

Vandaag hebben we ook een van de mooiste dingen in Bloem gezien. Het Oliewenhuis is een museum, omringt door prachtige tuinen. Binnenkort gaan we hier naar een paar concerten zien (van oa. Dana Winner die hier ongelooflijk populair is, goed voor ons dan hoeft ze onze tijd niet te verdoen . Veel plezier met valentijn iedereen (of toch sommigen) en tot de volgende keer  

Arrive Alive

Ondertussen ben ik al wat wijzer wat betreft het deel van mijn stage in het nationale museum. Derek du Bruyn, alweer een overvriendelijke Zuid-Afrikaan, legde zijn project uit en liet ook al uitschijnen dat hij veel van ons verwacht. Zuid-Afrika, probeert zijn geschiedenis te verfijnen en geschiedkundigen willen te weten komen hoe sommige steden en dorpen ontstaan zijn. Ze gaan op zoek naar verhalen van oude inwoners die vertellen over hoe ze terecht gekomen zijn in hun huidige stad, hoe het er vroeger aan toe ging, wat de problemen zijn, hoe het leven er nu is enz. Wat wij nu moeten doen, is gaan praten met oude bewoners van de townships (de echt arme wijken hier) en het verhaal dat ze brengen gaat dan deel uitmaken van de ‘oral history’ van Zuid-Afrika. Al van dag één waarschuwen zo ons om niet naar townships te gaan omdat het echt gevaarlijke plaatsen zijn, zeker voor blanke mensen, maar Derek heeft ons onze veiligheid gewaarborgd, ook zal hij er altijd bij zijn. Een ander probleem dat alles misschien moeilijker zal maken, is de taal. De taal van de zwarten is hier in Bloemfontein Sotho en is echt een vreemde taal. De andere grote taal is Afrikaans, de taal dat de blanken spreken, maar ook een groot deel van de zwarten, maar zoals eerder gezegd, is deze moeilijk verstaanbaar als ze onder elkaar beginnen praten. Hopelijk kunnen ze Engels en zijn ze bereid mee te werken, dan moet dit wel een leuk project worden.Ondertussen hadden we afgesproken met de buren om er op uit te trekken in het weekend. Er zijn zoveel nationale parken hier in Zuid-Afrika, en in elke gids staat er geschreven welke dieren er waar zitten. Na wat zoeken zagen we dat er op 150km een park was waar er neushoorn, buffels, gnoes en springbokken leefden. Met een gehuurde wagen zijn we zaterdag om 5.45u. (!) vertrokken naar het Willem Pretorius National Park. Deze ‘wildtuin’ ligt rond een groot meer en je kan er met de auto rond rijden. Onze VW Polo was alles behalve de geschikte wagen voor deze halve safaritocht, maar hij heeft het toch overleefd. Zaterdag was het schitterend weer, alleen de jacht op wilde dieren bleef beperkt tot struisvogels, een reuzenschildpad, een paar rare vogels en in de verte wat springbokken.

 

Een klein beetje teleurgesteld dropen we af naar onze chalet (voor zes personen 350 ZAR) waar we dan maar besloten om naar Welkom te rijden, daar zou een flamingomeer liggen. Na alweer een uur en half rijden kwamen we in een verlaten dorpje terecht waarvan we echt niet konden geloven dat dit (volgens de gids) de snelst groeiende stad was van de Free State (de provincie waar we ons bevinden). Ook had niemand ooit al gehoord van een flamingomeer en toen we een man aanspraken die daar toevallig zat te vissen, begon hij ons uit te horen over Europa. Hij wou weten hoe wij dachten over zijn land. Hij vertelde dat dit land naar de kloten (lees: knoppen) was en dat hij hoopte dat het WK toch nog naar Duitsland of Australië zou moeten gaan omdat Zuid-Afrika er niet klaar voor was en het zou lijken dat ze goed bezig waren. Ook zouden de voetbalsupporters die naar het WK komen AIDS verspreiden over heel de wereld omwille van de grote prostitutiebusiness. De Zuid-Afrikaanse Nostradamus, zo vertelde hij, had ook voorspeld dat na de zwarte regering er een korte oorlog zou komen in zijn land en dat daarna alles terug in zijn plooi zou vallen. Ik weet niet of hij een zonneslag had, of dat hij het serieus meende, maar overtuigd van zijn mening was hij wel. Tot zover dit irrelevante intermezzo, maar ik wou het toch even delen met jullie.Nog niet al teveel kunnen proeven van het Afrikaanse wildleven dus, maar we gaven niet op. Na een korte nachtrust, stonden we om 6.45u alweer paraat om als eerste in het park te duiken. Het is namelijk zo dat die dieren zich rap verstoppen als er een auto passeert. Daarom hadden we als eerste in het park meer kans om dieren te spotten. Toch leek het weer op een sisser uit te draaien, tot op het moment dat we een aap zagen. Hij schrok niet direct en we konden toch even een paar kiekjes nemen. Nog een kwartiertje later zagen we langs de kant van de weg een giraf en toen we wat dichter gingen nog een, en nog een. Een groep van twintig giraffen stond daar in een veld. Deze kans konden we niet laten liggen en we stapten voorzichtig uit om ze van dichterbij te bekijken en fotograferen. Ze keken ons met verdwaasde blikken aan maar lieten ons begaan. Tot je natuurlijk te dicht kwam. Ze verschoten en begonnen weg te lopen, op een trouwens heel grappige manier. Als laatste wapenfeit in het natuurpark gingen we naar het ‘look out point’ waar je echt een prachtig zicht hebt over het park. We genoten van de stilte en het uitzicht. Maar plots zagen we niet zo ver naar beneden in een boom een aap zitten. We hielden hem in het oog, en hoe meer we keken, hoe meer we er zagen. Zij hadden ons ook in de gaten en ze kwamen dichter en dichter. Je zag ze in de bomen klimmen en elkaars luizen eten, echt zoals je je ze voorstelt. Grappige beesten wel die bavianen, maar ze zien er met hun kwaaie blik, wel gevaarlijk uit. En zo hebben we toch onze dieren gezien die we normaal in een ander land niet zouden tegenkomen. Het was een heerlijke belevenis.Op de terugweg zagen we verkeersborden met de leuze ‘arrive alive, don’t fool yourself with your speed skills’. Je mag hier 120 rijden op de autostrade, maar de verleiding is er rap om te versnellen, omdat je amper andere auto’s ziet, laat staan politie of flitspalen. In de bebouwde kom mag je 60km/u. ’s Avonds waren we redelijk moe, en hadden we bijgevolg geen zin om te koken. Lekker naar de McDonald’s dus. Ik kon mijn lach niet bedwingen toen ik de rekening kreeg, omdat wij echt drie keer zoveel betalen thuis. Voor een groot Big Mac menu en een klein menu was het nog geen 5 euro. Ze kennen hier wel geen mayonaise, maar voor de rest is het allemaal hetzelfde. Lang leve de universele smaak van Mickey D’s! Wat niet gezegd kan worden over de Coca Cola, die is hier veel zoeter en echt niet zo goed als thuis. Ook de Stella (jawel, ze verkopen het hier) smaakt hier zeker niet zoals op de Oude Markt, maar is nog altijd duizend keer beter als het Castle Beer dat ze hier drinken (prijs voor een blikje Castle Beer: 1 ZAR).

eerste dagen Bloem

Afscheid nemen bestaat blijkbaar niet, maar toch zullen drie maanden bloemfontein mij scheiden van het gezellige Belgische leven.

De korte en amper bemande vlucht naar Londen verliep vlot. Aangekomen op Heathrow moesten we nog eerst een vastenvoettocht stappen alvorens we aan ons vliegtuig richting Johannesburg kwamen. Op deze vlucht zaten we helemaal achteraan, wat eigenlijk wel zijn voordelen had. Ze begonnen bij ons bij het uitdelen van den maaltijden en dus konden we kiezen tussen worst of kip. Ik koos voor het eerste, wat denk ik wel de juiste keuze was. Het werd een veertien uur durende vlucht met een hele database aan films, series, muziek, heel wat turbulentie (vooral tijdens het eten dan), een paar uurtjes slaap en veel passerende passagiers die naar het toilet moesten (dit was het nadeel aan achteraan zitten).

Zo groot het vliegtuig was naar Johannesburg, zo klein was dat naar Bloemfontein. Veel groter dan een bus was het niet en bijgevolg leek het iets minder veilig, maar we kwamen toch veilig en wel aan in Bloem. Jassen en pullen waren overbodig, het was potverdorie 30 graden toen we daar aankwamen, snikheet!

Bianca, één van de twee mensen van CUT (Central University of Technology), kwam ons stipt op tijd ophalen. Deze niet onaantrekkelijke Zuid-Afrikaanse bracht ons naar ons huisje. Ze was heel vriendelijk en had al boodschappen gedaan voor ons. Onze verblijfplaats ligt juist over de universiteit, gewoon de (wel heel drukke) straat oversteken en ik ben op mijn stageplaats. De huizen zien er uit als gevangenissen. Voor elk raam staan er tralies en alles gaat op slot. Om in ons huis te geraken heb je zeven sleutels nodig, als ze hier toch nog binnen geraken, respect. Het is wel een vrij ruim huisje, met ieder zijn eigen kamer en een gezellige living en keuken. Het is nog niet gedecoreerd maar Stien en ik gaan hier iets aan doen. We wonen samen met Cecilia een Chinees meisje, die vertrekt eind februari.

Hoewel we kapot waren van de reis wouden we toch nog rap de stad wat gaan verkennen. We kwamen uit bij een gigantisch shoppingcenter. ‘Waterfront’ is gigantisch en goedkoop. Om jullie een idee te geven, een t-shirt van Billabong kost 80 ZAR (€ 8), een paar schoenen misschien 200 ZAR, een sim-kaart 5 ZAR (you do the math). En dan heb ik het nog niet gehad over het eten. Voor een groot big Mac Menu betaal je 23 rand en ook in ‘Stadiumburger’ kost het niets om goed en veel te eten. In de gewone winkel is er niet zo’n groot verschil.

’s Avonds maakten we kennis met onze buren. Twee Duitsers die ook studeren aan de CUT. Zij blijven hier wel langer en zitten hier ook al twee weken. ’t zijn vriendelijke mannen en zijn ook van plan Zuid-Afrika nog verder te gaan ontdekken. Dan kwam ons chinoeske binnen en zij was heel blij dat ze eindelijk companie had. ’t Is echt een lieve, maar zoals wel verwacht met hele rare gewoontes. Zo is hare Chinese thee niet te drinken en eet ze nooit rauwe groenten, laat staan gewoon e vleseke me patatten.

De volgende dag werden we om acht uur al verwacht op het kantoor van Dawn, die andere dame die zich ontfermt over de internationale studenten. Ze neemt ons mee op een korte citytrip doorheen Bloem. Ze vertelt over de stad en over hoe gevaarlijk het wel is op sommige plaatsen. Zo duidt ze de bekendste ‘rape-places’ aan en de townships waar het echt niet de bedoeling is dat we komen. Gelukkig laat ze ook de mooie kanten zien zoals Naval Hill dat een mooi uitzicht heeft over heel de stad. Op Naval Hill komen we ook voor het eerst echt in contact met Afrika. Een giraf (of kameelpaard) staat rustig langs de kant van de weg van een boom te eten. Verder zien we nog gnoes, struisvogels en antilopen gewoon in’t wild. Nog een belangrijke plek in Bloemfontein is het Stadion, daar waar er wedstrijden in de voorronde van het World Cup 2010 gespeeld zullen worden. Ze zijn het stadion nu aan het uitbreiden zo dat er zo’n 50.000 toeschouwers binnen kunnen. Begin maart begint het rugbyseizoen hier en zullen de ‘Cheetahs’ van Bloemfontein hier hun thuiswedstrijden spelen. Iets om naar uit te kijken.

’s Middags hadden we een afspraak met Dr. Nic, het departementshoofd van kommunikatiewetenskap in de CUT. Hij stond erop alleen maar Afrikaans te praten en wij moesten dan Nederlands praten, en het verliep wel ok, maar eens dat ze onder elkaar Afrikaans beginnen praten, geraak je de draad kwijt, en dit is wederzijds. We werden echt behandeld als eregasten. Nic is vanaf nu onze ‘papa’ en wilt niet dat we iets tekort komen.

De mensen zijn hier echt supervriendelijk, iedereen is geïnteresseerd in wat we hier komen doen en hoe het in Europa is. Ze raden ons plekjes aan waar we zeker naartoe moeten en vertellen over de moeilijkheden die Zuid-Afrika heeft. Criminaliteit (door de werkloosheid), racisme en aids zijn uiteraard de drie grote thema’s die spelen in het hoofd van de Zuid-Afrikaan.

We zijn nog even naar een internetcafe geweest waar we alweer een aardige man leerde kennen. Toen een enorm onweer uitbrak stelde hij voor ons naar huis te brengen. Deze kans konden we niet laten liggen, maar tevergeefs, we waren zeiknat toen we thuiskwamen. ’s Avonds hebben we spaghetti gemaakt en samen met Marc en Jan (de Duisters) gegeten.

Maandag beginnen we beiden aan onze stage. Ik weet nog niet precies wat ik ga moeten doen. Zeker is wel dat we twee vakken hebben: interculturele studies en reclametaal. Naast deze vier uren les per week, moeten we nog iets in het nationaal museum doen en ieder afzonderlijk zijn stage (waarover ik meer zal vertellen als ik zelf meer weet).

Baie Groete

P.S.: dank aan Sim, Jerre en Marie die mij komen uitwuiven zijn in Zaventem en iedereen die gereageerd heeft op deze blog.

Ground Control to Major Tom

Commencing countdown engine’s on… (David Bowie) 

Vandaag is het zover. Om 17.10u. stijg ik op. Zoals in vorige post omschreven eerst naar Londen, dan naar Johannesburg waar ik 4u moet wachten en dan naar de eindbestemming Bloemfontein. In totaal zal ik 22u onderweg zijn en boven een heel aantal landen van Afrika gehangen hebben.