eerste dagen Bloem

Afscheid nemen bestaat blijkbaar niet, maar toch zullen drie maanden bloemfontein mij scheiden van het gezellige Belgische leven.

De korte en amper bemande vlucht naar Londen verliep vlot. Aangekomen op Heathrow moesten we nog eerst een vastenvoettocht stappen alvorens we aan ons vliegtuig richting Johannesburg kwamen. Op deze vlucht zaten we helemaal achteraan, wat eigenlijk wel zijn voordelen had. Ze begonnen bij ons bij het uitdelen van den maaltijden en dus konden we kiezen tussen worst of kip. Ik koos voor het eerste, wat denk ik wel de juiste keuze was. Het werd een veertien uur durende vlucht met een hele database aan films, series, muziek, heel wat turbulentie (vooral tijdens het eten dan), een paar uurtjes slaap en veel passerende passagiers die naar het toilet moesten (dit was het nadeel aan achteraan zitten).

Zo groot het vliegtuig was naar Johannesburg, zo klein was dat naar Bloemfontein. Veel groter dan een bus was het niet en bijgevolg leek het iets minder veilig, maar we kwamen toch veilig en wel aan in Bloem. Jassen en pullen waren overbodig, het was potverdorie 30 graden toen we daar aankwamen, snikheet!

Bianca, één van de twee mensen van CUT (Central University of Technology), kwam ons stipt op tijd ophalen. Deze niet onaantrekkelijke Zuid-Afrikaanse bracht ons naar ons huisje. Ze was heel vriendelijk en had al boodschappen gedaan voor ons. Onze verblijfplaats ligt juist over de universiteit, gewoon de (wel heel drukke) straat oversteken en ik ben op mijn stageplaats. De huizen zien er uit als gevangenissen. Voor elk raam staan er tralies en alles gaat op slot. Om in ons huis te geraken heb je zeven sleutels nodig, als ze hier toch nog binnen geraken, respect. Het is wel een vrij ruim huisje, met ieder zijn eigen kamer en een gezellige living en keuken. Het is nog niet gedecoreerd maar Stien en ik gaan hier iets aan doen. We wonen samen met Cecilia een Chinees meisje, die vertrekt eind februari.

Hoewel we kapot waren van de reis wouden we toch nog rap de stad wat gaan verkennen. We kwamen uit bij een gigantisch shoppingcenter. ‘Waterfront’ is gigantisch en goedkoop. Om jullie een idee te geven, een t-shirt van Billabong kost 80 ZAR (€ 8), een paar schoenen misschien 200 ZAR, een sim-kaart 5 ZAR (you do the math). En dan heb ik het nog niet gehad over het eten. Voor een groot big Mac Menu betaal je 23 rand en ook in ‘Stadiumburger’ kost het niets om goed en veel te eten. In de gewone winkel is er niet zo’n groot verschil.

’s Avonds maakten we kennis met onze buren. Twee Duitsers die ook studeren aan de CUT. Zij blijven hier wel langer en zitten hier ook al twee weken. ’t zijn vriendelijke mannen en zijn ook van plan Zuid-Afrika nog verder te gaan ontdekken. Dan kwam ons chinoeske binnen en zij was heel blij dat ze eindelijk companie had. ’t Is echt een lieve, maar zoals wel verwacht met hele rare gewoontes. Zo is hare Chinese thee niet te drinken en eet ze nooit rauwe groenten, laat staan gewoon e vleseke me patatten.

De volgende dag werden we om acht uur al verwacht op het kantoor van Dawn, die andere dame die zich ontfermt over de internationale studenten. Ze neemt ons mee op een korte citytrip doorheen Bloem. Ze vertelt over de stad en over hoe gevaarlijk het wel is op sommige plaatsen. Zo duidt ze de bekendste ‘rape-places’ aan en de townships waar het echt niet de bedoeling is dat we komen. Gelukkig laat ze ook de mooie kanten zien zoals Naval Hill dat een mooi uitzicht heeft over heel de stad. Op Naval Hill komen we ook voor het eerst echt in contact met Afrika. Een giraf (of kameelpaard) staat rustig langs de kant van de weg van een boom te eten. Verder zien we nog gnoes, struisvogels en antilopen gewoon in’t wild. Nog een belangrijke plek in Bloemfontein is het Stadion, daar waar er wedstrijden in de voorronde van het World Cup 2010 gespeeld zullen worden. Ze zijn het stadion nu aan het uitbreiden zo dat er zo’n 50.000 toeschouwers binnen kunnen. Begin maart begint het rugbyseizoen hier en zullen de ‘Cheetahs’ van Bloemfontein hier hun thuiswedstrijden spelen. Iets om naar uit te kijken.

’s Middags hadden we een afspraak met Dr. Nic, het departementshoofd van kommunikatiewetenskap in de CUT. Hij stond erop alleen maar Afrikaans te praten en wij moesten dan Nederlands praten, en het verliep wel ok, maar eens dat ze onder elkaar Afrikaans beginnen praten, geraak je de draad kwijt, en dit is wederzijds. We werden echt behandeld als eregasten. Nic is vanaf nu onze ‘papa’ en wilt niet dat we iets tekort komen.

De mensen zijn hier echt supervriendelijk, iedereen is geïnteresseerd in wat we hier komen doen en hoe het in Europa is. Ze raden ons plekjes aan waar we zeker naartoe moeten en vertellen over de moeilijkheden die Zuid-Afrika heeft. Criminaliteit (door de werkloosheid), racisme en aids zijn uiteraard de drie grote thema’s die spelen in het hoofd van de Zuid-Afrikaan.

We zijn nog even naar een internetcafe geweest waar we alweer een aardige man leerde kennen. Toen een enorm onweer uitbrak stelde hij voor ons naar huis te brengen. Deze kans konden we niet laten liggen, maar tevergeefs, we waren zeiknat toen we thuiskwamen. ’s Avonds hebben we spaghetti gemaakt en samen met Marc en Jan (de Duisters) gegeten.

Maandag beginnen we beiden aan onze stage. Ik weet nog niet precies wat ik ga moeten doen. Zeker is wel dat we twee vakken hebben: interculturele studies en reclametaal. Naast deze vier uren les per week, moeten we nog iets in het nationaal museum doen en ieder afzonderlijk zijn stage (waarover ik meer zal vertellen als ik zelf meer weet).

Baie Groete

P.S.: dank aan Sim, Jerre en Marie die mij komen uitwuiven zijn in Zaventem en iedereen die gereageerd heeft op deze blog.