Jazz + Jas

Donderdagavond is er hier in het casino altijd een jazzoptreden. Vorige keer waren we te laat en misten we het concert maar deze donderdag zou dit niet waar zijn. Thariki bood ons een avond heerlijke jazzmuziek. De frontvrouw had gevoel voor soul waar Natalia, en misschien zelfs de Pointer Sisters, jaloers op zouden zijn, en de muzikanten, afkomstig van Thaba Nchu, een stadje niet zo ver van Bloemfontein, speelden alsof hun leven er vanaf hing. Heerlijk zo ondergedompeld worden in de zwarte jazzcultuur. Ik moest denken aan de beleuvenissen, waar deze groep zeker zijn plaats zou verdienen. Na het concert zette het casino een heel ander masker op. We werden naar een ander podium gebracht waar een dansshow plaatsvond. Foto’s waren niet toegelaten, en al gauw begrepen we waarom. Ik heb eerder al gesproken over de niet onaantrekkelijke Zuid-Afrikaanse schoonheden, maar deze keer stonden ze op het podium, in een naar-een-adamskostuum-neigende outfit. We genoten van een stukje Moulin Rouge in Bloemfontein, gemengd met heel wat brandy coke en gefluit naar de dames in de spotlights. Schitterend hoe de jongens met open mond stonden te kijken naar de danseressen, die als we echt eerlijk zijn niet overliepen van het talent, en ook synchroon dansen zat er die avond niet in, maar dat namen we erbij natuurlijk. We hebben goed gelachen en zeker ook genoten (van het jazzconcert dan).

Vrijdag beloofde een rustige dag te worden. We waren uitgenodigd in het Nationale Museum voor thee. Derek wilde ons absoluut officieel verwelkomen in zijn departement. Het werd een klein stuk taart met wat rooibos thee (ik geloof niet dat je dit in België kan krijgen, maar ik breng er in ieder geval mee). Natuurlijk wissel je ook hier weer de verschillende gewoontes uit die we bezitten. Zo leren wij weer wat Sesotho woordjes, en leren zij hoe het zit met onze verschillende talen in ons land. Ze vinden het ook absoluut geweldig dat wij Frans praten, omdat deze taal in Afrika meer en meer populair wordt.
Voor de rest was vrijdag een snipperdag. Enkel de maaltijd die de drie Duitsers in het andere appartement serveerden was nog een hoogtepunt. En hoe kon het ook anders, worst geserveerd met salzkartoffeln. Maar ik kloeg niet, een stevige maaltijd is altijd welkom, de laatste tijd komt koken niet echt meer aan bod. Ik probeer hier terug verandering in te brengen.
Na wat Texas Hold’em, waar ik (voor de mensen die het spel begrijpen) echt belachelijk in’t zak wordt gezet, gecallt wordt met het laagste paar terwijl ik top two pairs had en op de river hij zijn three of a kind krijgt (hierbij heb ik hem de term ‘riverfucker’ ook moeten uitleggen), zijn we maar naar Die Mystic Boer getrokken, onze stamkroeg hier, die net zoals elke vrijdagavond goed gevuld was met Afrikaners die teveel gedronken hadden. Wat wel gezegd moet worden is dat de mensen hier heel rap contact leggen. Elke avond leer je wel nieuwe mensen kennen, meestal blijft het wel bij die ene avond maar toch, altijd interessant.

Zaterdagavond waren we nog maar eens uitgenodigd. Dit keer bij Derek thuis. Zijn vrouw bereidde een curry schotel met kokos, banaan en chutneysaus. Niet de combinatie dat ik gewoon ben, maar het was wel heel lekker. Een iet of wat gênant moment was dat ik al een klein hapje gegeten had en hij plots het besluit nam om elkaars handen vast te nemen en God even te danken voor alles wat mooi en goed was in zijn leven. Er was geen weg terug, en zat dus tijdens het gebed voorzichtig te kauwen.
Bij het dessert hoorde volgens de familie Du Bruyn een heel diepzinnig gesprek. De hele wereldproblematiek werd precies naar boven gehaald, wat uiteindelijk wel zwaar op de maag kwam te liggen (of misschien was het wel het stuk taart). Al bij al was het wel een gezellige avond, ik geloof niet dat er twee meer vredelievende mensen bestaan als Derek en Lulu.

De laatste dag van de week gebruikten we om onze reis nog wat meer vorm te geven. Vervoer en slaapplaats moeten geregeld worden, we moeten dingen zoeken die we zeker en vast moeten zien. Hier kruipt redelijk veel tijd in, omdat hier zoveel te doen is ook. Maar zondag zou zondag niet zijn moest iedereen niet wat luier zijn dan gewoonlijk. Ook koken kwam er (weer) niet van. We besloten het er eens van te pakken en gingen op zoek naar een restaurant. Zondag is hier alles redelijk doods, maar gelukkig zagen we de neonlampjes van ‘Cubana’ branden. Het eetcafé ademde Cuba, met heerlijk eten en lekkere cocktails. Een leuke verrassing was toen een locale muzikant zijn gitaartalenten kwam laten horen. We werden getrakteerd op een uur Afrikaanse Milow, die af en toe wel eens rockte met Breakfast at Tiffany’s en Wonderwall. Jammer genoeg voor Chris, de muzikant, was er niet teveel volk in de grote bar, maar wij gaven hem dankbaar applaus en achteraf kwam hij ons hiervoor ook persoonlijk bedanken. Het was een heel leuke avond, zeker voor herhaling vatbaar.

Zoals jullie misschien uit de titel konden opmaken is het hier beginnen winteren. Regen en frissere temperaturen dwingen ons om onze jas en jeansbroeken uit de kast te halen. Ik hoop dat het volgende week anders gaat zijn, maar daar heb ik goede hoop op. Mijn volgende verslag zal ook pas over drie weken zijn, maar dan ongetwijfeld wel een extended version.
Om toch maar iets te zeggen over het werk dat ik hier verricht. Ze hebben nog steeds niemand gevonden voor mij om te interviewen, maar hoogstwaarschijnlijk zal dit woensdag toch gebeuren. Ik wens ook jullie thuis allemaal een prettige paasvakantie.

Kjotso (=respect)

Dumelang

Van wat ik te horen krijg van het thuisfront kan ik verstaan dat jullie afzien van het slechte weer in België. Ik kan jullie een beetje troosten door te zeggen dat ook hier het stilaan herfst begint te worden. Het wordt sneller donker (rond 18-19u) maar overdag blijven de temperaturen toch schommelen rond de 30 graden. Maar genoeg getroost nu…
Vorige week is net zoals alle weken voorbij gevlogen en er is weer heel wat gebeurd. Ik begin bij het begin.

Deze week stonden de interviews in de townships op het programma, maar alvorens we aan de slag gingen, gingen we eerst de buurt wat verkennen, om ons een idee te geven hoe de mensen er wonen. Botchabela is een grote wijk in Batho Location, de grootste en oudste township in de Freestate. Zoals verwacht voel je je niet helemaal op je gemak. Niet dat ik me onveilig voelde, integendeel zelfs, maar als je je camera van een paar honderd euro’s bovenhaalt om foto’s te nemen van hun ineen geflanste huisjes, voel je je een indringer en vooral heel westers. Een oude vrouw die haar hele leven al woont in Batho, liet haar vroegere kleuterschool zien, haar oude woning en de kerk, voor de rest reden we gewoon wat rond.

Gisteren (maandag 10/3) hadden we onze eerste interviews. Ik mocht George Modise onder handen nemen, terwijl Stien een vrouw toegewezen kreeg. Ik beet de spits af, maar lang duurde het interview niet. George had een paar maanden geleden een ‘stroke’ gehad, en was niet echt in staat duidelijk te praten. Woensdag ga ik terug voor een vers onderhoud met ook iemand van Boikhuco, het bejaardentehuis van de township. Stien had meer geluk, zij had een goeie babbel met een gezellige vrouw.

Omdat we enkel tijdens de weekends vrij zijn, is het dan de ideale gelegenheid om Zuid-Afrika te ontdekken. We planden met heel de groep Europeanen een trip naar de grootste, en naar het schijnt ook de gevaarlijkste stad van heel Afrika, Johannesburg. Vrijdag vertrokken we om een uur of vijf, en zo’n vijf uur later, kwamen we aan bij onze slaapplaats. Voor een nacht betaal je meestal tussen de 50 en de 100 rand.

Zaterdagochtend reden we na een stevig ontbijt het centrum in. Veel verschil met andere grote steden is er niet echt, enkel dat het hier letterlijk en figuurlijk zwart van het volk zag. Onze eerste stop was de ‘Top of Africa’, het hoogste (al die superlatieven seg) gebouw van de stad. 50 verdiepingen telde het gebouw en bovenaan had je een mooi uitzicht op de hele stad. Het spectaculairste (hupla, nog een) in Jo’burg, was ongetwijfeld het casino. In Montecasino, hebben ze een heel Toscaans dorp nagemaakt, tot in de kleinste details. Ook hier probeer je je geluk, maar zoals de vorige trip naar het casino afgelopen is, eindigde ik ook hier met lege handen. Na wat gekuierd te hebben door het centrum, een paar marktjesbezoeken en na een baie lekkere struisvogelburger, zetten we onze weg verder richting Pretoria. Dit is net zoals Bloemfontein een studentenstad aangelengd met heel wat cultuur. Onze backpacker in Pretoria had een klein probleem wat betreft de elektriciteit maar het was een heel gezellig huis met allemaal jonge mensen. We hadden geluk dat net die avond er een grote openluchtfuif was van de universiteit en dus konden we ons lekker laten gaan tussen 99% zwarten. Het rare was toen we achteraf naar een andere plaats gingen (die grote fuif stopte al om 0.30u.) om nog wat verder te feesten, dat we plots enkel nog blanken zagen. Meteen een wereld van verschil. Van exotische r’n b met heupwiegende dames naar echt Afrikaanse boeremuziek (dit zijn de slagers van de blanken) en harde rock. Maar het was ongetwijfeld een plezante avond.

Het was toch net iets te vroeg dag zondag. Het zou Pretoria worden, bekeken door heel kleine oogjes. In de stad is er helemaal niets te beleven, maar de stad is wel gezegend met dingen als het voortrekkersmonument, het huis van Paul Kruger en the Union building (ik stel voor wikipedia eens te bezoeken voor meer uitleg). Deze drie mooie plekken vinden jullie bij de foto’s op Flickr.

Het minpunt van het weekend, was vrijdag. ’s Ochtends kwamen we tot de vaststelling dat er verdacht veel aarde in ons huis lag. Toen we buiten kwamen zagen we dat er in onze voortuin zich overal hoopjes aarde gevormd hadden tegen de muur. Als je dichterbij ging zag je duidelijk dat het nesten van insecten waren, en zonder er iets vanaf te weten, wist je zeker dat we te maken hadden met termieten. Iedereen weet dat ze onder de vloer kruipen en in de plafonds en dat ze al het hout opeten. In halve paniektoestand (vlak voor ons vertrek voor het weekend) gingen we dat melden bij de CUT. Maar een ding is hier duidelijk heilig, vrijdag. Vrijdag is dé uitboldag voor de werkende mens hier en er moet al heel wat gebeuren om ze uit hun stoel te krijgen. Termieten waren blijkbaar geen serieus probleem voor hen, en dus moesten we wachten tot maandag. Het is nu dinsdag en de man van de Pest Control is juist vertrokken. Eindelijk iemand die duidelijk kon maken aan de mensen van de CUT dat het niet zomaar insecten zijn. We zullen wel zien wat er gaat gebeuren, ik vrees niet al teveel. En onze ‘nieuwe’ waarover ik het al eens had, heeft toch een beslissing genomen en is terug vertrokken naar Duitsland, ik geloof dat hij der nog spijt van gaat krijgen, maar ja…

Een ander heel stom iets, maar eigenlijk best wel grappig, is dat ik meegedaan had aan een wedstrijd van Coca-Cola. Als ge ne cola bestelde kon ge uwe naam en adres geven en dan kon ge twee tickets winnen voor ‘My Coke Fest’, een heel groot festival in Cape Town. Win ik da toch wel nie zeker. Jammer genoeg zit ik dan in het Krugerpark en dus heb ik iemand anders heel gelukkig gemaakt met de prijs.

Bedankt voor de reacties over mijn baardje iedereen, ik kan misschien een poll starten op de blog met de vraag of ik hem moet laten staan of niet. Voorlopig heb ik terug een naakte kin.

Tsamaya Hantle 

http://www.flickr.com/photos/tominza

Het dak van de wereld

Een redelijk drukke werkweek (in de Afrikaanse betekenis van het woord) achter de rug. We zijn volop voorbereidingen aan het treffen voor de interviews met de mensen uit de townships. Vooral interviewtechnieken en de do´s en don´ts van de afrikaanse cultuur waren hier de nuttigste dingen die we leerden. De merkwaardigste regel onder de zwarten is de ´mens first´-regel, die misschien niet zou misstaan in onze westerse cultuur, hehe… Volgende week beginnen we aan de interviews.

Bloemfontein heeft ook een redelijk groot casino, met elke donderdag een jazzconcert, een goed restaurant (van horen zeggen) en veel slotsen. We gingen ons geluk even testen, ik heb in het verleden namelijk al eens heel veel geluk gehad in Knokke, wie weet lukt het ook in het buitenland. Maar zoals verwacht gingen we met lege handen naar huis. Wat hier wel anders is dan in België, is dat je hier wel alcohol mag drinken in een casino, en dat wordt dan natuurlijk tegen heel goedkope prijzen aangeboden. Op het einde van de avond waren er toch enkelen die te diep in het glas hadden gekeken had ik de indruk.
Vrijdag nam Jan (Kleynhans, mijn promotor) ons mee naar het oorlogsmuseum hier in Bloemfontein. Hier wordt de hele geschiedenis van de Anglo-Boerenoorlog mooi uitgelegd en in het midden van de mooie tuinen rond het museum staat een gigantisch herdenkingsmonument voor alle vrouwen en kinderen die omgekomen zijn in de concentratiekampen. Elke tuin smeekt om een pic nic, dus konden we ook hier niet anders dan genieten van het heerlijke weer en Afrikaanse gebakjes,

Met al onze Duitse vrienden gingen we er dit weekend weer op uit. Ondertussen zijn we al met acht. We hadden een trip naar Clarens gepland die heel het weekend in beslag zou nemen. Vrijdagnamiddag vertrokken we met twee auto´s voor een drie uur durende rit. De rit had waarschijnlijk minder lang geduurd moest onze chauffeur niet besloten hebben om de auto voor ons even een een lichte tik te geven, maw zijn we gebotst en we moesten naar de politie. Gelukkig was het niet zo erg en hadden we een goeie verzekering gepakt die alles dekte. Voor de rest van het weekend wel schrik gehad in de auto. Ik heb echt nog nooit zone slechte chauffeur gekend. Maar dus Clarens… mooi en klein stadje, we verbleven in een backpacker (100 rand pppn) aan de rand van een berg. Het landschap is hier helemaal anders als in de freestate. Ze noemen het hier ook wel ´Little Switserland´, omwille van de naam en de vele bergen. De bedoeling van dit weekend was om een van de hoogste watervallen ter wereld te gaan zoeken in het Royal Natal National Park. Om die te vinden stond er eerst een wandeltoch van drie uur op het programma. Stoer als ik ben, besloot ik mijn sletse aan te houden ookal was dit af te raden. Het was een prachtige tocht door de bergen maar de foto´s zeggen lang niet zoveel als het levensechte uitzicht. Het laatste deel van de tocht was echt avontuur. We moesten via een rivier en via de bergen omhoog klauteren om uiteindelijk een (kleine) glimps van de waterval op te vangen. We hadden wel een prachtig zicht op ´the amphitheatre´, een rotswand in een boogvorm, echt indrukwekkend. De terugrit was stil, iedereen was doodop van de lange wandeltocht.

Zondag wouden we weer twee natuurparken aandoen, maar dat was al op een uur of twee gedaan. Na een korte rondleiding in het Basotho cultural village museum, waar de Basotho-cultuur heel levendig wordt voorgesteld reden we door naar ons alternatief van de dag. Aan de andere kant van Royal Natal kon je het amphitheatre van dichterbij ook bezichtigen. Daarvoor moest er weer geklommen worden (en ook hier bleven de sleffers aan), maar man, het was de moeite waard. Een uitzicht jamais-vu. We stonden aan de afgrond van de berg dat uitzicht gaf over de vallei en het amphitheatre. We zaten op ongeveer 2800m en de zon brandde echt, maar eens aan de andere kant van de berg waaide het dan weer tegen een behoorlijke snelheid. Door die wind was het toch wel opletten geblazen, een stap te veel en je lag toch zo´n 1000m lager. Na de nodige foto´s keerden we terug naar Bloemfontein. Een geslaagd weekend als dit doet je hunkeren naar de paasvakantie waar we twee weken lang Zuid-Afrika gaan ontdekken.

Vandaag (dinsdag) was voor ons een redelijk belangrijke dag. We moesten een presentatie geven over België in ons klaske van interculturele studies. Iedereen was heel geïnteresseerd en we scoorden met onze Belgische chocolade, onze pannenkoeken en ons stoofvlees. Hoogstwaarschijnlijk gaan we dit nog eens mogen overdoen voor het personeel van het Nationale Museum.

Ondertussen gaat het leven hier heel snel vooruit. Onze huisgenoot denkt hier anders over, hij vindt het hier niet leuk en vertrekt volgende week waarschijnlijk terug naar het land van worst en sauerkraut. Ik raad iedereen aan om naar de foto´s te gaan kijken en om te beginnen sparen dat jullie ook eens naar hier kunnen komen.

http://www.flickr.com/photos/tominza