Het dak van de wereld

Een redelijk drukke werkweek (in de Afrikaanse betekenis van het woord) achter de rug. We zijn volop voorbereidingen aan het treffen voor de interviews met de mensen uit de townships. Vooral interviewtechnieken en de do´s en don´ts van de afrikaanse cultuur waren hier de nuttigste dingen die we leerden. De merkwaardigste regel onder de zwarten is de ´mens first´-regel, die misschien niet zou misstaan in onze westerse cultuur, hehe… Volgende week beginnen we aan de interviews.

Bloemfontein heeft ook een redelijk groot casino, met elke donderdag een jazzconcert, een goed restaurant (van horen zeggen) en veel slotsen. We gingen ons geluk even testen, ik heb in het verleden namelijk al eens heel veel geluk gehad in Knokke, wie weet lukt het ook in het buitenland. Maar zoals verwacht gingen we met lege handen naar huis. Wat hier wel anders is dan in België, is dat je hier wel alcohol mag drinken in een casino, en dat wordt dan natuurlijk tegen heel goedkope prijzen aangeboden. Op het einde van de avond waren er toch enkelen die te diep in het glas hadden gekeken had ik de indruk.
Vrijdag nam Jan (Kleynhans, mijn promotor) ons mee naar het oorlogsmuseum hier in Bloemfontein. Hier wordt de hele geschiedenis van de Anglo-Boerenoorlog mooi uitgelegd en in het midden van de mooie tuinen rond het museum staat een gigantisch herdenkingsmonument voor alle vrouwen en kinderen die omgekomen zijn in de concentratiekampen. Elke tuin smeekt om een pic nic, dus konden we ook hier niet anders dan genieten van het heerlijke weer en Afrikaanse gebakjes,

Met al onze Duitse vrienden gingen we er dit weekend weer op uit. Ondertussen zijn we al met acht. We hadden een trip naar Clarens gepland die heel het weekend in beslag zou nemen. Vrijdagnamiddag vertrokken we met twee auto´s voor een drie uur durende rit. De rit had waarschijnlijk minder lang geduurd moest onze chauffeur niet besloten hebben om de auto voor ons even een een lichte tik te geven, maw zijn we gebotst en we moesten naar de politie. Gelukkig was het niet zo erg en hadden we een goeie verzekering gepakt die alles dekte. Voor de rest van het weekend wel schrik gehad in de auto. Ik heb echt nog nooit zone slechte chauffeur gekend. Maar dus Clarens… mooi en klein stadje, we verbleven in een backpacker (100 rand pppn) aan de rand van een berg. Het landschap is hier helemaal anders als in de freestate. Ze noemen het hier ook wel ´Little Switserland´, omwille van de naam en de vele bergen. De bedoeling van dit weekend was om een van de hoogste watervallen ter wereld te gaan zoeken in het Royal Natal National Park. Om die te vinden stond er eerst een wandeltoch van drie uur op het programma. Stoer als ik ben, besloot ik mijn sletse aan te houden ookal was dit af te raden. Het was een prachtige tocht door de bergen maar de foto´s zeggen lang niet zoveel als het levensechte uitzicht. Het laatste deel van de tocht was echt avontuur. We moesten via een rivier en via de bergen omhoog klauteren om uiteindelijk een (kleine) glimps van de waterval op te vangen. We hadden wel een prachtig zicht op ´the amphitheatre´, een rotswand in een boogvorm, echt indrukwekkend. De terugrit was stil, iedereen was doodop van de lange wandeltocht.

Zondag wouden we weer twee natuurparken aandoen, maar dat was al op een uur of twee gedaan. Na een korte rondleiding in het Basotho cultural village museum, waar de Basotho-cultuur heel levendig wordt voorgesteld reden we door naar ons alternatief van de dag. Aan de andere kant van Royal Natal kon je het amphitheatre van dichterbij ook bezichtigen. Daarvoor moest er weer geklommen worden (en ook hier bleven de sleffers aan), maar man, het was de moeite waard. Een uitzicht jamais-vu. We stonden aan de afgrond van de berg dat uitzicht gaf over de vallei en het amphitheatre. We zaten op ongeveer 2800m en de zon brandde echt, maar eens aan de andere kant van de berg waaide het dan weer tegen een behoorlijke snelheid. Door die wind was het toch wel opletten geblazen, een stap te veel en je lag toch zo´n 1000m lager. Na de nodige foto´s keerden we terug naar Bloemfontein. Een geslaagd weekend als dit doet je hunkeren naar de paasvakantie waar we twee weken lang Zuid-Afrika gaan ontdekken.

Vandaag (dinsdag) was voor ons een redelijk belangrijke dag. We moesten een presentatie geven over België in ons klaske van interculturele studies. Iedereen was heel geïnteresseerd en we scoorden met onze Belgische chocolade, onze pannenkoeken en ons stoofvlees. Hoogstwaarschijnlijk gaan we dit nog eens mogen overdoen voor het personeel van het Nationale Museum.

Ondertussen gaat het leven hier heel snel vooruit. Onze huisgenoot denkt hier anders over, hij vindt het hier niet leuk en vertrekt volgende week waarschijnlijk terug naar het land van worst en sauerkraut. Ik raad iedereen aan om naar de foto´s te gaan kijken en om te beginnen sparen dat jullie ook eens naar hier kunnen komen.

http://www.flickr.com/photos/tominza