Dumelang

Van wat ik te horen krijg van het thuisfront kan ik verstaan dat jullie afzien van het slechte weer in België. Ik kan jullie een beetje troosten door te zeggen dat ook hier het stilaan herfst begint te worden. Het wordt sneller donker (rond 18-19u) maar overdag blijven de temperaturen toch schommelen rond de 30 graden. Maar genoeg getroost nu…
Vorige week is net zoals alle weken voorbij gevlogen en er is weer heel wat gebeurd. Ik begin bij het begin.

Deze week stonden de interviews in de townships op het programma, maar alvorens we aan de slag gingen, gingen we eerst de buurt wat verkennen, om ons een idee te geven hoe de mensen er wonen. Botchabela is een grote wijk in Batho Location, de grootste en oudste township in de Freestate. Zoals verwacht voel je je niet helemaal op je gemak. Niet dat ik me onveilig voelde, integendeel zelfs, maar als je je camera van een paar honderd euro’s bovenhaalt om foto’s te nemen van hun ineen geflanste huisjes, voel je je een indringer en vooral heel westers. Een oude vrouw die haar hele leven al woont in Batho, liet haar vroegere kleuterschool zien, haar oude woning en de kerk, voor de rest reden we gewoon wat rond.

Gisteren (maandag 10/3) hadden we onze eerste interviews. Ik mocht George Modise onder handen nemen, terwijl Stien een vrouw toegewezen kreeg. Ik beet de spits af, maar lang duurde het interview niet. George had een paar maanden geleden een ‘stroke’ gehad, en was niet echt in staat duidelijk te praten. Woensdag ga ik terug voor een vers onderhoud met ook iemand van Boikhuco, het bejaardentehuis van de township. Stien had meer geluk, zij had een goeie babbel met een gezellige vrouw.

Omdat we enkel tijdens de weekends vrij zijn, is het dan de ideale gelegenheid om Zuid-Afrika te ontdekken. We planden met heel de groep Europeanen een trip naar de grootste, en naar het schijnt ook de gevaarlijkste stad van heel Afrika, Johannesburg. Vrijdag vertrokken we om een uur of vijf, en zo’n vijf uur later, kwamen we aan bij onze slaapplaats. Voor een nacht betaal je meestal tussen de 50 en de 100 rand.

Zaterdagochtend reden we na een stevig ontbijt het centrum in. Veel verschil met andere grote steden is er niet echt, enkel dat het hier letterlijk en figuurlijk zwart van het volk zag. Onze eerste stop was de ‘Top of Africa’, het hoogste (al die superlatieven seg) gebouw van de stad. 50 verdiepingen telde het gebouw en bovenaan had je een mooi uitzicht op de hele stad. Het spectaculairste (hupla, nog een) in Jo’burg, was ongetwijfeld het casino. In Montecasino, hebben ze een heel Toscaans dorp nagemaakt, tot in de kleinste details. Ook hier probeer je je geluk, maar zoals de vorige trip naar het casino afgelopen is, eindigde ik ook hier met lege handen. Na wat gekuierd te hebben door het centrum, een paar marktjesbezoeken en na een baie lekkere struisvogelburger, zetten we onze weg verder richting Pretoria. Dit is net zoals Bloemfontein een studentenstad aangelengd met heel wat cultuur. Onze backpacker in Pretoria had een klein probleem wat betreft de elektriciteit maar het was een heel gezellig huis met allemaal jonge mensen. We hadden geluk dat net die avond er een grote openluchtfuif was van de universiteit en dus konden we ons lekker laten gaan tussen 99% zwarten. Het rare was toen we achteraf naar een andere plaats gingen (die grote fuif stopte al om 0.30u.) om nog wat verder te feesten, dat we plots enkel nog blanken zagen. Meteen een wereld van verschil. Van exotische r’n b met heupwiegende dames naar echt Afrikaanse boeremuziek (dit zijn de slagers van de blanken) en harde rock. Maar het was ongetwijfeld een plezante avond.

Het was toch net iets te vroeg dag zondag. Het zou Pretoria worden, bekeken door heel kleine oogjes. In de stad is er helemaal niets te beleven, maar de stad is wel gezegend met dingen als het voortrekkersmonument, het huis van Paul Kruger en the Union building (ik stel voor wikipedia eens te bezoeken voor meer uitleg). Deze drie mooie plekken vinden jullie bij de foto’s op Flickr.

Het minpunt van het weekend, was vrijdag. ’s Ochtends kwamen we tot de vaststelling dat er verdacht veel aarde in ons huis lag. Toen we buiten kwamen zagen we dat er in onze voortuin zich overal hoopjes aarde gevormd hadden tegen de muur. Als je dichterbij ging zag je duidelijk dat het nesten van insecten waren, en zonder er iets vanaf te weten, wist je zeker dat we te maken hadden met termieten. Iedereen weet dat ze onder de vloer kruipen en in de plafonds en dat ze al het hout opeten. In halve paniektoestand (vlak voor ons vertrek voor het weekend) gingen we dat melden bij de CUT. Maar een ding is hier duidelijk heilig, vrijdag. Vrijdag is dé uitboldag voor de werkende mens hier en er moet al heel wat gebeuren om ze uit hun stoel te krijgen. Termieten waren blijkbaar geen serieus probleem voor hen, en dus moesten we wachten tot maandag. Het is nu dinsdag en de man van de Pest Control is juist vertrokken. Eindelijk iemand die duidelijk kon maken aan de mensen van de CUT dat het niet zomaar insecten zijn. We zullen wel zien wat er gaat gebeuren, ik vrees niet al teveel. En onze ‘nieuwe’ waarover ik het al eens had, heeft toch een beslissing genomen en is terug vertrokken naar Duitsland, ik geloof dat hij der nog spijt van gaat krijgen, maar ja…

Een ander heel stom iets, maar eigenlijk best wel grappig, is dat ik meegedaan had aan een wedstrijd van Coca-Cola. Als ge ne cola bestelde kon ge uwe naam en adres geven en dan kon ge twee tickets winnen voor ‘My Coke Fest’, een heel groot festival in Cape Town. Win ik da toch wel nie zeker. Jammer genoeg zit ik dan in het Krugerpark en dus heb ik iemand anders heel gelukkig gemaakt met de prijs.

Bedankt voor de reacties over mijn baardje iedereen, ik kan misschien een poll starten op de blog met de vraag of ik hem moet laten staan of niet. Voorlopig heb ik terug een naakte kin.

Tsamaya Hantle 

http://www.flickr.com/photos/tominza