Jazz + Jas

Donderdagavond is er hier in het casino altijd een jazzoptreden. Vorige keer waren we te laat en misten we het concert maar deze donderdag zou dit niet waar zijn. Thariki bood ons een avond heerlijke jazzmuziek. De frontvrouw had gevoel voor soul waar Natalia, en misschien zelfs de Pointer Sisters, jaloers op zouden zijn, en de muzikanten, afkomstig van Thaba Nchu, een stadje niet zo ver van Bloemfontein, speelden alsof hun leven er vanaf hing. Heerlijk zo ondergedompeld worden in de zwarte jazzcultuur. Ik moest denken aan de beleuvenissen, waar deze groep zeker zijn plaats zou verdienen. Na het concert zette het casino een heel ander masker op. We werden naar een ander podium gebracht waar een dansshow plaatsvond. Foto’s waren niet toegelaten, en al gauw begrepen we waarom. Ik heb eerder al gesproken over de niet onaantrekkelijke Zuid-Afrikaanse schoonheden, maar deze keer stonden ze op het podium, in een naar-een-adamskostuum-neigende outfit. We genoten van een stukje Moulin Rouge in Bloemfontein, gemengd met heel wat brandy coke en gefluit naar de dames in de spotlights. Schitterend hoe de jongens met open mond stonden te kijken naar de danseressen, die als we echt eerlijk zijn niet overliepen van het talent, en ook synchroon dansen zat er die avond niet in, maar dat namen we erbij natuurlijk. We hebben goed gelachen en zeker ook genoten (van het jazzconcert dan).

Vrijdag beloofde een rustige dag te worden. We waren uitgenodigd in het Nationale Museum voor thee. Derek wilde ons absoluut officieel verwelkomen in zijn departement. Het werd een klein stuk taart met wat rooibos thee (ik geloof niet dat je dit in België kan krijgen, maar ik breng er in ieder geval mee). Natuurlijk wissel je ook hier weer de verschillende gewoontes uit die we bezitten. Zo leren wij weer wat Sesotho woordjes, en leren zij hoe het zit met onze verschillende talen in ons land. Ze vinden het ook absoluut geweldig dat wij Frans praten, omdat deze taal in Afrika meer en meer populair wordt.
Voor de rest was vrijdag een snipperdag. Enkel de maaltijd die de drie Duitsers in het andere appartement serveerden was nog een hoogtepunt. En hoe kon het ook anders, worst geserveerd met salzkartoffeln. Maar ik kloeg niet, een stevige maaltijd is altijd welkom, de laatste tijd komt koken niet echt meer aan bod. Ik probeer hier terug verandering in te brengen.
Na wat Texas Hold’em, waar ik (voor de mensen die het spel begrijpen) echt belachelijk in’t zak wordt gezet, gecallt wordt met het laagste paar terwijl ik top two pairs had en op de river hij zijn three of a kind krijgt (hierbij heb ik hem de term ‘riverfucker’ ook moeten uitleggen), zijn we maar naar Die Mystic Boer getrokken, onze stamkroeg hier, die net zoals elke vrijdagavond goed gevuld was met Afrikaners die teveel gedronken hadden. Wat wel gezegd moet worden is dat de mensen hier heel rap contact leggen. Elke avond leer je wel nieuwe mensen kennen, meestal blijft het wel bij die ene avond maar toch, altijd interessant.

Zaterdagavond waren we nog maar eens uitgenodigd. Dit keer bij Derek thuis. Zijn vrouw bereidde een curry schotel met kokos, banaan en chutneysaus. Niet de combinatie dat ik gewoon ben, maar het was wel heel lekker. Een iet of wat gênant moment was dat ik al een klein hapje gegeten had en hij plots het besluit nam om elkaars handen vast te nemen en God even te danken voor alles wat mooi en goed was in zijn leven. Er was geen weg terug, en zat dus tijdens het gebed voorzichtig te kauwen.
Bij het dessert hoorde volgens de familie Du Bruyn een heel diepzinnig gesprek. De hele wereldproblematiek werd precies naar boven gehaald, wat uiteindelijk wel zwaar op de maag kwam te liggen (of misschien was het wel het stuk taart). Al bij al was het wel een gezellige avond, ik geloof niet dat er twee meer vredelievende mensen bestaan als Derek en Lulu.

De laatste dag van de week gebruikten we om onze reis nog wat meer vorm te geven. Vervoer en slaapplaats moeten geregeld worden, we moeten dingen zoeken die we zeker en vast moeten zien. Hier kruipt redelijk veel tijd in, omdat hier zoveel te doen is ook. Maar zondag zou zondag niet zijn moest iedereen niet wat luier zijn dan gewoonlijk. Ook koken kwam er (weer) niet van. We besloten het er eens van te pakken en gingen op zoek naar een restaurant. Zondag is hier alles redelijk doods, maar gelukkig zagen we de neonlampjes van ‘Cubana’ branden. Het eetcafé ademde Cuba, met heerlijk eten en lekkere cocktails. Een leuke verrassing was toen een locale muzikant zijn gitaartalenten kwam laten horen. We werden getrakteerd op een uur Afrikaanse Milow, die af en toe wel eens rockte met Breakfast at Tiffany’s en Wonderwall. Jammer genoeg voor Chris, de muzikant, was er niet teveel volk in de grote bar, maar wij gaven hem dankbaar applaus en achteraf kwam hij ons hiervoor ook persoonlijk bedanken. Het was een heel leuke avond, zeker voor herhaling vatbaar.

Zoals jullie misschien uit de titel konden opmaken is het hier beginnen winteren. Regen en frissere temperaturen dwingen ons om onze jas en jeansbroeken uit de kast te halen. Ik hoop dat het volgende week anders gaat zijn, maar daar heb ik goede hoop op. Mijn volgende verslag zal ook pas over drie weken zijn, maar dan ongetwijfeld wel een extended version.
Om toch maar iets te zeggen over het werk dat ik hier verricht. Ze hebben nog steeds niemand gevonden voor mij om te interviewen, maar hoogstwaarschijnlijk zal dit woensdag toch gebeuren. Ik wens ook jullie thuis allemaal een prettige paasvakantie.

Kjotso (=respect)