Lesotho

Een kort en waarschijnlijk ook het laatste verslag op deze blog. Het is in ieder geval een heel leerrijke en onvergetelijke ervaring geweest. 25 april pik ik de draad weer op in mijn geboorteland. Daar staat mij nog een eindwerk te wachten alvorens af te studeren aan de KHM.

 

Ons voorlaatste weekend werd er eentje naar Lesotho, het minilandje dat omringd wordt door het grote Zuid-Afrika. Het telt maar 2,1 miljoen inwoners, waarvan dertig percent besmet met het HIV virus. Als afsluiter kon dit zeker tellen, Lesotho bezit een prachtig landschap, zonder twijfel een van de mooiste die ik ooit gezien heb. Daartegenover moet het wel inboeten aan economische welvaart. Bij het zoeken naar een parkeerplaats zal je eerder moeten opboksen tegen de talrijke ezels die het verkeer maken in dit land, dan tegen auto’s. Je vraagt je wel vaak af wat voor toekomst er voor de jeugd inzit als je meer dan eens gewoon jongens langs de kant ziet zitten, niets anders doen dan naar hun grazende koeien te staren.

Ondertussen hadden we al drie uur in Lesotho gereden, bergop en bergaf (inclusief de ‘highest motorable road in the southern Africa: 3255m) tot we plots in het oog kregen dat onze tank zo goed als leeg was. Tankstations genoeg, alleen staat gewone naft hier niet op het menu, enkel benzine. Met een flikkerend lampje op onze boardcomputer en licht angstzweet op ons voorhoofd rijden we naar het volgende dorpje, maar ook hier konden ze ons niet helpen. Gelukkig konden we nog terugkeren naar de ‘grote’ stad Mokhotlong om daar te overnachten. We legden onze situatie uit aan de behulpzame receptioniste, zij ging meteen op zoek naar een vrijwilliger die voor ons een nachttrip wou maken naar de grens, waar er wel ‘unleaded fuel’ te vinden zou zijn. Mits een stevige beloning van 750R (ik geloof voor hen een klein maandloon) kon een man toch overtuigd worden om de trip aan te gaan. Om 3u ’s nachts was hij terug met 25 liter en wij konden de volgende ochtend weer verder, alleszins, we konden terug, want verder het land inrijden zou misschien iets te risicovol worden.

Maar met digitale en mentale foto’s die de ongereptheid van sommige delen van de wereld zo prachtig weergeven, blijft Lesotho mij zonder twijfel voor eeuwig bij.

 

Ondertussen zijn de lessen hier voor ons afgelopen en de stageopdrachten zijn volgens onze promotors zeer degelijk afgelegd. We kunnen dus volgende week met een gerust hart terugkeren. Er valt hier nog zoveel te zien, daar heb ik mij al bij moeten neerleggen, maar ik ben heel gelukkig dat ik vorig jaar de beslissing gemaakt heb om naar hier te komen.

 

Bedankt allemaal om hier te komen lezen en te reageren en ik zie jullie volgende week in Leuven!